آن یکی آمد در یاری بزد...                              گفت یارش کیستی ای معتمد؟

گفت من ،گفتش برو هنگام نیست                     برچنین خانی مقام خام نیست

خام را جز آتش هجر و فراق                                   که پزد که وارهاند از نفاق

چون تویی تو هنوز از تو نرست                                سوختن باید ترا در نار تفت

رفت آن مسکین و سالی در سفر                            در فراق یار سوزید از شرر

پخته گشت آن سوخته پس بازگشت                          باز گرد خانه انبار گشت

حلقه زد بر در به صد ترس و ادب                         تا بنجهد بی ادب لفظی ز لب

بانگ زد یارش که بر در کیست هان                    گفت بر درهم تویی ای دلستان

گفت اکنون چون منی ای من درا                     نیست گنجایی دو من در یک سرا

چون یکی باشد همه نبود دویی                         هم منی ،برخیزد آنجا هم تویی